Çocuklarımızın egemenlik güvencesinde, sağlıkla ve umutla büyümeleri dileklerimizle, 
23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını Kutlarız. 

Çocuk Hakları Evrensel Sözleşmesi’nde çocuğun yaşama-gelişme-katılım ve korunma hakkı yer alır. 

Buna rağmen,  ne yazık ki;

-savaşın vahşetini ve korkusunu yaşayan,
-sadece kız olduğu için okula gönderilmeyen,
-çocuk yaşta evlendirilen,
-ilkokulu bitirdikten sonra evde oturan ya da çalıştırılan,
-kaliteli yaşam standardı olmayan,
-engeli var diye ayrımcılığa uğrayan,
-aşı bile olamayan, açlık çeken,
-şiddete, ihmale, tacize maruz kalan 
 çocuklar da bu dünyanın çocukları, bizim çocuklarımız.

           Oysa onlara “23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı nasıl kutlansın” diye sorduğumuzda, küçücük zihinleri ve sevecen yürekleriyle;
“şiddet yerine sevgi ve barışın olduğu bir bayram istiyor, o gün hiçbir çocuğun ağlamamasını diliyorlar. “Hava sıcak ve güneşli olsun ki, oyun oynanabilsin”, “Her yer rengarenk süslensin, sürprizler olsun” derken, küçücük hayalleriyle mutlu olmaya hazır oldukları için bizi düşündürüyorlar. “O gün bütün eğlencelik eşyaların -bir günlüğüne bedava olmasını- dileyecek kadar da saf, temiz ve gözü toklar.

           İşte bu yüzden kendi küçük ama gönlü büyük bu varlıkları, her çocuğu kendine özgü ve yaşıtlarından özge olarak ele almak durumundayız.

           Sıklıkla kendimize “ben anneyim, ben babayım, ben bakım verenim, ben öğretmenim, ben çocuklara hizmet veren bir sektör çalışanıyım, çocukları çok seviyorum” demeliyiz. Nedir gerçekten çocukları sevmek, çocukları anlamak, nedir onları mutlu edebilmek? Düşünmeliyiz. Sevginin anlamını, bir daha, bir daha… Ve çocuklarımıza sevginin anlamını öğretmeliyiz.